Music of My Life....

2008-10-20T14:38:00.002+08:00

Isang taon na pala nung huli akong nag-post ng blog dito tsk tsk! Sa sobrang pagod at pulos trabaho ako dito di ko na nagawang mai-update ang blog ko. Hopefully, makagawa na ulit ako ng bago....

Abangan nyo na lang.

Buhay Winnipeg

2007-10-06T09:04:00.000+08:00

Ang bilis talaga ng panahon, kailan lang kadarating lang namin dito sa canada. Simula ng dumating kami dito nuong August 4, lampas na agad sa tatlong buwan kaming nakatira dito. Dito pa rin kami nakatira sa bahay ng family ng ate ko. Madami na din kaming napuntahan dito, malls, parks, beach, bahay ng mga kamag-anak, kaibigan at mga taga Talisay na nandito na rin sa Winnipeg. Mababait ang mga tao dito sa Winnipeg, kahit di ka kakilala, babatiin ka pa rin, kaya nga siguro ang naging slogan ng Manitoba ay "Friendly Manitoba" dahil sa pagiging friendly ng mga tao, well, di naman lahat siyempre ganun ang ugali pero mababait pa rin talaga ang mga taong nakakasalubong ko at nakikilala. Nun ngang nag apply kami ng Social Insurance Number o sa kilala dito na SIN at ng health card dito sa winnipeg, napaka accomodating ng personnel na nagpa-process nito, napaka-warm ng tanggap nila sa mga taong kumukuha nito kaya pati ikaw magaan mong makakausap ang mga ito kahit ang ingles mo ay iwa-iwarang :) Maganda din ang palakad ng gobyerno ng canada dito, kahit sabihin mo ang lahat ng bilihin dito ay may tax at iba nga ay sobrang taas ng tax, pero alam mo naman na may pinupuntahan ang kinaltas sa yo.

September 14 nagsimula akong magtrabaho dito, mabilis akong natanggap sa work dahil siguro madami ang kailangan nilang trabahador at saka kelangan daw nila ang cute na kagaya ko wehehehe! (baka maniwala kayo, di totoo yun... konti lang hehehe). Sa Convergys ang naging unang trabaho ko, isang call center dito. Sa isang Satellite cable TV provider ako napapunta sa Bell Express Vu. Kelangan ko pa ring mag undergo ng training ng isang buwan bago sumabak ng totoong work. Hindi ako tumagal duon kse unang una malayo sa bahay namin at medyo nakakahiya din kay kuya Junior (bayaw ko) dahil sya pa ang naghahatid sa kin sa work dahil wala pa kong sariling sasakyan at pangalawa, mahirap din dahil di ko naman porte talaga ang ganitong uri ng work, kahit na sa telepono ka lamang makikipag usap pero mahirap pa din lalo na at di ka naman pamilyar sa ginagawa mo.

Madali akong nakakita ng bagong trabaho dito, nagustuhan ko pa ang naging trabaho ko dito dahil nasa linya ko ang work ko, nasa photo editing ako gamit ang paborito kong graphic editor software ang Adobe Photoshop. trabaho ko din dito ang data entry. Ang company na napasukan ko ay ang Lifetouch Canada, Inc., sila ang may hawak ng mga class pictures, ID pictures at graduation pictures ng madaming school dito sa Canada at US. Matutuwa ka sa company na ito kse halos 70% ng mga empleyado ay pulos pinoy kaya parang di ka rin umalis ng Pilipinas, pag nagb-break nga para kang nasa canteen ng isang kumpanya dyan sa atin dahil lahat ng table pulos pinoy. Dito din nagwo-work si Winnie at nasa data entry sya, yun nga lang di kami magkasabay ng oras, ako simula ng 7:30AM hanggang 3:45 PM at si Winnie naman ay 3:45PM hanggang 12 midnight. Sinusundo ko na lamang si Winnie sa trabaho pagkatapos nya dito, kaya konti na din lang ang naiitulog ko at kinabukasan maaga pa din akong gigising at ako naman ang papasok sa trabaho. Di kami pwedeng magsabay kse walang maiiwan sa bahay para magbantay sa mga bata, di gaya sa Pinas na pwede kang kumuha ng kasambahay para mag alaga sa mga bata habang wala ang magulang, dito pag kumuha ka ng kasambahay parang buong sweldo mo mapupunta lang sa kanila.

Minsan sa trabaho sa sobrang pagod ko naaalala ko tuloy ang dating trabaho kong naiwan sa Pilipinas, pag napagod pwedeng magpahinga at makinig muna ng music o kaya mag txt sa mga kabarkada, o kaya makipag chat sa mga kakilala, dito para makapahinga ng konti at mawala ang antok punta lang saglit sa washroom (sa tin CR, comfort room, restroom at kung anu-ano pang room) para mag-inat at saka bawal sa trabaho ang gumamit ng celfone (call or text) at kung gagamit ka ng mp3 player, kelangan isang tenga ko lang ang may pasak na earfone para marinig mo kung may sinasabi ang katabi mo o ang supervisor.... susme ako pa naman di mabuhay ng walang music na naririnig.

Katatapos lang ngayon ng autumn o fall dito, ang gandang panuorin ng mga dahon na nalalaglag sa mga puno dahil sa hangin at lalong maganda ang mga kulay ng mga dahon, na pulos kulay dilaw at brown na tanda na malapit ng malaglag sa pagkakakapit sa mga sanga ng puno. makalat nga lamang pero ang gandang tingnan lalo na at nililipad ng hangin na parang nagsasayaw at naglalaro. Medyo malamig na rin ang klima pagdating ng fall, naglalaro sa 15 hanggang 18 at kung minsan bumababa pa sa 11 at kung talagang malamig nasa 8 hanggang 10 degrees ang temperature. Mas lalo pang lalamig kung sasamahan pa ng hangin, na nagpapatuyo pa ng balat mo. ang mahirap pa ay kung mahina ang resistensya mo sa lamig, malamang magkakasipon ka at didiretso na ng ubo, buti na lang sipon pa lang ang dumadapo sa kin.

Ngayon din lang ako naka experience ng Trick or Treat dito, sobra ang pagkahumaling talaga ng mga taga western sa ganitong uri ng pagdiriwang, kung sa atin ay sa tradisyong Undas o Todos Los Santos at Araw ng mga Patay na karaniwang nagpupunta tayo sa puntod ng mga yumao nating mga mahal sa buhay at sa gabi naman ay ginagawa natin kadalasan ay magkakaroon ng pangangaluluwa na parang caroling pag pasko dito kina-career talaga ang halloween, wala kang makikitang bata dito na walang costume, may iba't-ibang klaseng kasuotan ang makikita mo sa labas, may nakakatakot at may nakakatuwa pati nga ang matatanda lalo na ang ibang magulang ng mga batang nagti-treat or trick ay naka costume din, KJ lang ang mga tao ditong nakatunganga lamang sa bahay at nagkukulong at patay ang ilaw para walang kumatok sa mga pintuan nila para manghingi ng candy's. Ginagastusan din ng mga taga rito ang pagdekorasyon sa kani-kanilang bahay para magmukhang nakakatakot at yun din ang sign na pag may dekorasyon ang bahay pwede kang kumatok sa kanilang pinto. Sina Macy at Mady first time nag trick or treat kasama ang pinsan nilang si Justin pero di na kami nagpunta sa mga bahay dito at sa mall na lamang dahil medyo malamig na rin sa labas, at least nakaranas na rin sila kahit papano.. Siguro next year sa mga mayayamang lugar dito sa Winnipeg kami magti-trick or treat para mas maganda ang maibigay. :)

Ngayon nagsisimula nang pumatak ang snow dito, siempre excited ako ngayon lang ako makakakita ng tunay na snow, dati nakakakita lang ako ng snow sa tv, sa pictures at sa loob ng freezer ng pridyider namin pero ngayon nahahawakan ko na. Kung walang hangin at pumapatak ang snow, di pala ganun kalamig pero oras na nasamahan ng hangin nakaw wag ka na mag-isip na maggala sa labas at mas masarap pang mamaluktot at matulog na lamang. Naglalaro na sa double digit ang temperature ngayon dito, sa kasalukuyan ay minus (-) 21 degrees celcius at may kasamang wind chill na minus (-) 33 degrees kaya grabe ang lamig, sabi ng mga matagal na dito, di pa daw to ang pinakamalamig dito, maghintay daw ako ng mga january at siguradong buhay freezer na talaga, e ngayon pa nga lang parang nasa loob ng napakalaking freezer na ako e ano pa kaya yun? Kaya nga daw tinawag itong Winterpeg e :) Isip ko nga parang ang sarap magnegosyo ngayon dito, balak kong magtayo ng halo-halo restaurant ngayon, isipin mo ang bibilhin mo lang naman ay mga sangkap ng halo-halo tapos lagay mo lang sa isang baso labas ka lang ng bahay at sandok ka lang sa snow lagyan mo ng gatas sa ibabaw at meron ka ng halo-halo, lagyan mo ng ice cream sa ibabaw at espesyal na :) di ga?

Malapit na naman ang pasko at ibang pasko ngayon ang mararanasan ko pati ng pamilya ko dito sa Canada. Di na kagaya dati na pag tungtong ng Setyembre, ako yata ang kauna-unahang nagpapatugtog sa office namin ng mga pamaskong kanta sa pc ko, simula na ng pamimili ng mga pangregalo para sa mga inaanak, simula na rin ng pagiging busy ko sa pagtuturo sa aking choir (ang Coro Guimo) ng mga kantang pang advent at pamasko para sa simbahan, simula na ng tanggapan ng mga bonuses sa opisina.. pero ngayon iba na, malayong kaibahan dito sa Canada, kung hindi ka pa magpapatugtog ng cd na pamasko sa kotse mo di mo mapi-feel na malapit na ang pasko, hindi big deal dito ang pasko, napapag usapan pero ordinaryong araw na lang yata ang napakahalagang araw na ito dito, walang bonus dito sa opisina, para makatanggap ka ng mataas-taas na sweldo, sipagan mo ang pag-o-overtime kaso malaking bahagi ng OT mo mapupunta pa rin sa tax at kung minsan kung may lates at absences ka sa trabaho yung OT mo mapupunta dun sa kulang na oras para makumpleto ang 40 hours na kelangan sa loob ng isang linggo, pero ako OT pa rin lagi ng sabado para pangdagdag na rin sa gastusin pero pag Linggo kelangan ko muna magpahinga para pagdating ng Lunes medyo recharged na ulit. Pag nagsisimba kami, kuntento na lang akong makisabay sa kanta ng choir na dati ako ang nagli-lead ng pagkanta sa misa, kaya nakaka miss talaga. Tinatanong nga ako ng kapatid ko dito kung bakit daw ayaw ko sumali sa choir dito sagot ko na lamang medyo pagod na yata ako.. pero ang totoo baka mamiss ko lang lalo ang choir ko sa tin at hanapin ko sa choir dito ang dati ko ng nakasanayang choir.

Bukas simula na naman ng panibagong araw, trabaho na naman, simula na ulit ng maghapong nakatitig sa monitor ng computer at pagsakit ng likod, aantok-antok at iniiwasang wag mapapikit at baka makita ng supervisor at mapauwi ng maaga :) Kaya kelangan ko na ring tapusin itong blog ko para makapagpahinga na rin at gigising pa ako ng maaga at makikipagbuno pa ako sa lamig at snow pagpasok, magpapala pa nga pala ako ng snow malamang... Bye at hanggang sa muli!

Autumn Pics

Trick or Treat Pics

Winter Pics

Desperate Housewives show insults Philippine Medical School

2007-10-04T10:27:00.000+08:00

The Philippine government is seeking an apology from the American television network ABC and the producers of the hit US television series “Desperate Housewives” over a racial slur made against Philippine medical schools and professionals.

In a controversial clip from the premiere of ABC’s Desperate Housewives, Susan Mayer, (played by Teri Hatcher) was consulting a gynecologist and refuses to be examined. She replied: “Okay, before we go any further, can I check those diplomas? Coz I would just like to make sure they are not from some med school in the Philippines.”

We Filipinos demand an apology from the producers and scriptwriters of the show...

2007-09-02T04:29:00.000+08:00

A very nice and sad story. Ewan ko lang pag di kayo umiyak ...

Irish Blessing

2007-08-03T10:01:00.000+08:00

I would like to thank so many people for being such good friends; Sa mga pare ko - Doolan, Cris, Rocky, Nomer, Edwin, kelan ulit natin kakantahin ang Leader of the Band?

Sa minamahal kong choir ng San Guillermo, kay Ate Emma, Sallie, Claudel, Yeye, Alma, Mareng Tonette, Jenny, Pareng Greg, Docards, Nelson, Roland, Ivy, Rica, Matet, Jeck, Maica, Keen, Eka, April, Kristel, Marjorie, (Super Twins)- Jayson at Jester, Richard, Jun, Favis. kasama din sina Pareng Doolan, Cris, Rocky, Nomer. Ipagpatuloy nyo pa ang magandang awitan ng grupo. Sana sa pagbalik ko hindi lang kayo ang makikita ko na kumakanta sa misa sana may mga bagong mang-aawit akong marinig...

Sa napakabait kong kumare si Mareng Emma, sa mga kaibigan kong Pari ng Batangas Bishop Rey, Ninong Fr. Godo, Fr. Manding Lubis, Fr. Rhandy, Fr. Glenn at Fr. Vel.

Sa Supreme Court Choir-EdNep, Ninang Mariz, Ate Cora, Dong, Goryo, Tita Pet, Ate Vec, Ate Rose, Tintin, Tiny, Bing, Levien, Melody, Bennet, Joyce, Jun, Tolits, Jonie, Pareng Francis, Pareng Dindo, Noe, Frank and Blenn. Sana makapag concert ang choir sa winnipeg :)

Sa mga kaibigan ko sa MISO- Sir Joey, Boss Edwin, Bing, DG, Pareng Arman, Pareng Jovs, Ric, Mike, Kabayang Rizza, Tita Lina, Janeth, Joan, Tita Jho at Sir Garry. Mami-miss ko kayo pati ang trabaho ko...lalo na ang school bukol natin. :)

Sa mga nakalimutan ko, nakalimutan ko man kayo maisulat dito pero hindi sa aking puso..

I will surely miss all of you...

So, farewell, thanks and till we meet again!

IRISH BLESSINGS

May the road rise to meet you.
May the wind be always at your back.
May the sun shine warm upon your face.
And rains fall soft upon your fields.
And until we meet again,
May God hold you in the palm of His hand.

The Continuation...

2007-07-31T09:11:00.001+08:00

Chapter 3
SPIRIT OF THE PLATE (Awwwooooooohhhh!!!!!! hehehe)

Nung una ayaw pang magsisali ng mga choir at natatakot pero sa kae-engganyo namin napapayag din at saka sabi ko di naman namin sila pababayaan. Maganda dito halos di pa alam ng buong choir kung ano mangyayari dito pero si Bro. Jerwin (kasama naming seminarista) medyo nakakatunog na sa ganitong gawain, 3 lang kaming nakakaalam nito, kami nina Sallie at Alma. Pinag prepare namin sila ng 3 tanong, tanong nila kung para saan.. sabi ko sa pagkatapos ng spirit of the plate, malalaman nila ang sagot... isip ng mga itatanong, seryoso lahat lalo na sina Ivy at Rica.. di ko alam na magiging seryoso sila, well, wala tayong magagawa ganyan talaga mga yan may tiwala sa kin hehehe.

Pina-stay muna namin ang mga kasali sa kwarto para duon sila magprepare at makapag concentrate sa mga itatanong nila. Alam ko may halong takot at kaba ang bawat isa dahil di pa nila alam kung ano ang mangyayari. Si Claudel ayaw talagang sumali kse natatakot talaga at isa pa maiiwan nya c Cailyn mag isa sa kwarto. Sabi pa nga, "Ala isasama ko na si Cailyn at baka makuha pa!" Ganyan kamahal ni Claudel ang anak nya.

Si Rica humirit pa ng tanong, "Kuya Jeff, pwede ga pong ang tanong ay hindi Yes or No ang sagot?" sagot ko naman, "Aba, pwedeng pwede!" (tunog nangungumbinsi na parang ahente ng Family Care sa SM, na laging itatanong sa yo kung meron kang Credit Card tapos kapag sinabi mong meron, sasabihin sa yo "CONGRATULATIONS PO KAYO AY NANALO NG FREE GIFTS MULA SA FAMILY CARE!" tapos isasama ka na sa office nila at kukumbinsihing mag member sa kanila, Ay Sus!!) mabalik tayo kay Rica dagdag ko pa, "malalaman mo nga pagkatapos ng Spirit of the Plate.."

Nuong oras din namang yun, dumating ang kaibigan ni Alma na dati nyang katrabaho sa Fujitsu, ano nga ga name nya Iska? nakalimutan ko hehehe...e nagkataon na alam din pala nya yun kaya naging observer sya. Sabi namin sa mga kasali, may sasama sa min para tumulong sa pagsasagawa ng SotP, dahil baka di kayanin ang lakas ng spirit iba na ang may makakatulong... O HA!

Mahirap ang ginawa naming preparasyon ni Sallie, sa dami ng mga kasali kelangan naming makahagilap ng mga platong gagamitin sa RITWAL (hehehe) buti na lang at iniiwan ng mga justices ang mga gamit nila sa cottages ng SC kaya mabilis namin nakumpleto ang mga pinggan na kelangan. Kinarir namin ang pag prepare, kelangan malinis ang pagkagawa este maitim ang pagkagawa para maging effective ang resulta. Pero nagbunga naman ng maganda ang ginawa naming paghihirap.

Nung ready na mga gagamitin sa ritwal at seremonya, pinag ready na rin namin ang mga kasali, siempre ako ang pinuno ng kulto bwahahahaha!!! (tawa ng nakakaloko) at ang aking mga kanang kamay ay sina Salli at Alma with special participation ng kaibigan ni Alma. Hindi madali ang gagawin dahil mahirap gawin ang imposible at mahirap pumigil ng tawa. :) Dahil sa paging seryoso ko nadala na rin ang buong grupo kaya naengganyo sila at pumayag sa aming gagawin. Magaling din mangumbinsi ang aking dalawang accomplish kaya madaling nahikayat ang mga biktima. Si ate Emma naman talagang takot na rin pero siempre no choice sya na sumali dahil sya lang ang di makakasali at siguradong mas nakakatakot mag-isa sa kwarto e mas nakakahiya naman na kasali ang anak nya na si Ianne tapos sya hindi, ang malupit pa dito bago sumali si ate Emma, nag makeup pa sya hehehe parang may katagpo sa panaginip. :)

Natapos na ang preparasyon at nang sa tingin namin na ready na rin ang grupo, tinawag ko na sila para pumunta sa bulwagan ng kadiliman este sa kusina pala na kasalukuyang patay ang ilaw na sinadya naming patayin para di mahalata ang ginawa namin. Halata ang pagkatakot sa mukha ng bawat isa at nakatulong ang pagiging creepy ng lugar at malamig na panahon ng baguio. sa hapag ng lamesa pinaupo namin sabay sabay ang lahat at sa harapan nila ay may tigi tigisa silang mga pinggang na gagamitin sa ritwal na tinawag naming Spirit of the Plate. hinayaan ko muna silang makaayos sa kani-kanilang mga upuan at maging komportable sa kanilang mga lugar, at nung alam ko na handa na sila sinimulan ko na ang seremonya... Nagsalita ako ng mga paunang salita at mga konting paunawa at regulasyon at sinimulan ko na rin ang mga nakakakila-kilabot at makatindig balahibong ritwal ng pang-uuto hehehe!

Sabi ko sa napakalalim na boses "Ipikit ninyo ang inyong mga mata... pakiramdaman nyo ang paligid.. ang lamig ng hangin...........hawakan ng dalawang kamay ang magkabilang bahagi ng pinggan at ito'y iangat..." at ng mahawakan na nila, " ilagay sa ilalim ng pinggan ang kanang kamay at ang kaliwang kamay naman ay sa ibabaw nito.." nakasunod naman sa instruction, " Ngayon isipin ninyo ang una nyong tanong at habang iniisip ito, paikutin ang pinggan ng limang beses pakanan..." mukhang ang iba ay di nakuha ang ginawa ko dahil si Maica at Rica iba ang ginagawa, sa halip na paikutin sa kanilang mga palad ang plato ang ginagawa nila ay pinapaikot ang pinggan na parang naglalako ng gulay sa palengke (hehehe!) "Pakituruan sina Maica at Rica ng tamang pagpapaikot ng pinggan..." at para maalarma pa.."Meron pa akong nakikitang nakamulat ang mata, kung maaari walang magbubukas ng mata.."bago ko itinuloy ang instruction sa kanila, tinakot ko muna,"Huwag nyong hahayaang mabasag o mabitiwan ang pinggan, kapag may nabasag kahit isang pinggan may masamang mangyayari...." (kung alam nyo lang na ang masamang mangyayari ay pare-pareho tayong lagot kapag nabasag ang pinggan, magbabayad tayo sa management ng Supreme Court sa kapabayaan natin sa gamit ng SC)..."Baligtarin ang pagkakahawak sa pinggan, hawakan ulit sa magkabilang side ang pinggan at ilagay naman ngayon ang kaliwang kamay sa ilalim ng pinggan at ang kanan sa ibabaw nito..... Ngayon naman, paikutin ang pinggan ng limang beses pakaliwa at habang pinapaikot ito ay isipin naman ang pangalawang katanungan......... Kung tapos na, ilapag ng dahan-dahan ang mga hawak ninyong pinggan sa lamesa...." sa pangatlong pagkakataon eto na ang sinabi ko, "Isipin ninyo ang pangatlo nyong katanunga at habang ginagawa ito, ipahid ng pa-krus ng limang beses ang inyong palad sa inyong mukha..." Si ate Emma di marunong kaya tinuruan sya ni Sallie kung papano kaya nakapagpahid sya ng mahusay at maganda 0:)... Ngayon, malalaman nyo na ang kasagutan sa inyong mga tanong sa inyong mga katabi na makikita sa kanilang mga mukha..." Sabay bukas ng ilaw ... DYARRANNNN!!!!!!

SUCCESS! LAHAT SILA AY MAY ULING SA KANILANG MGA MUKHA! HEHEHEHE BWAHAHAHA! NYEHEHEHE!!! NYE! NYE! NYE-NYE-NYE!

Si Bro. Jerwin meron din uling kahit alam na nya kung ano mangyayari pero sumali pa rin kahit nakasalalay ang mukha nya at ng bawat isa dito. Siguro kung bawat salita nila ay may power na gaya ng mga wizards at witches sa Harry Potter book malamang tadtad na kaming tatlo nina Sallie at Alma ng sumpa at galit ng grupo, pero nag enjoy naman yata sila dahil natapos ang ritwal ng masaya at may ngiti ang bawat isa sa kanilang mga labi (aysus! parang kopya ko yun sa pocket love story ah?) Pero Si Claudel naman nagsalita pa ng ganito, " Ate Emma ilang taon ka na?" sagot ang ate Emma, "4? na" hirit pa ni Claudel, " Ala katatanda na natin, nagpapauto pa tayo sa mga iyan!" hehehe! Natagalan din bago natanggal ang uling sa kanilang mga mukha at mga kamay, pati si Yeye pati damit nalagyan (naku Yeye sensya ka na, sorry talaga... hehehe! malamang ang ate Elsa ang nakunsumi sa pagtatanggal ng uling sa sweatshirt mong bagong bili). Si Ate Emma naman siempre panibagong apply ulit ng make-up, siguro nga may katagpuan sya sa panaginip hehehe, nagpapaganda pa eh!

Matagal pa bago nagkatulugan ang lahat, dahil sa walang humpay na tawanan at kwentuhan sa naging ekspiryens nila sa nangyaring spirit of the plates. Kung ano mga naging reaksyon nila pagkakita sa mga katabi at nagkalabasan pa kung ano ang kanilang mga naging tanong... Si Ivy nga e, talagang seryoso ang naging tanong at personal pa talaga. Sa kwarto naman namin di rin ako makatulog sa pagkakahiga at ayaw akong dalawin ng antok dahil siguro sa mga nangyari kaya naisipan ko na lang lumabas at baka may makakwentuhan. Sakto naman na uuwi na rin yung kaibigan ni Alma kaya hinatid namin sya nina Alma sa gate ng Supreme Court, di rin daw makatulog sina Sallie kaya kasama na rin, tapos nagtawag pa ng kasama sa kabilang kwarto, nakasama tuloy pati ibang choir, sina Maica, Keen, Ekka at April na di nakasali sa session dahil natulog, nagising lang nung niyaya ng mga kasama. Pagkahatid namin sa kaibigan ni Alma, nagkayayaan kami ni Alma na pumunta ng downtown at napagkasunduan na maglakad na lamang. Medyo malayo din ang downtown pero malamig naman kaya medyo ok lang maglakad. Pagdating namin dun kumain n lang kami sa Chowking at masarap daw mag noodles,... ayos nga naman, mainit na sabaw ng beef noodles at siomai.. sarap! Past 1 a.m. na siguro nung bumalik kami sa cottage at medyo antok na rin ako...tulog na rin mga kasama namin ng dumating kami sa cottage.. ang sarap matulog, sana wala akong maramdamang kakaiba sa paligid at saka medyo kilala na rin naman siguro kami ng nag-aalaga sa cottage.... click! (tunog ng switch ng ilaw).

Chapter 4

Homeward Bound

May 13 Sunday

Ang sarap gumising... sa almusal uling pa rin ang pinag-uusapan ng bawat isa, walang humpay na tawanan. Pagkatapos makapag almusal at ligo pinag usapan na rin ang lakad ngayon pero malamang kelangan na rin ng mabilis na kilos dahil napagkasunduan na rin na bumaba ng tanghali para daw makapahinga pa at kinabukasan ay eleksyon pa, lalo na si Rica na abala din sa kanila sa Brgy. Tralala, SK Chairman e. Unang pinag-usapan naming gagawin ay sumimba sa cathedral, biniro ko pa nga na kami ang kakanta sa misa.

Nauna na ang ibang pumunta sa cathedral kasama ako. Buti di pa nagsisimula ang misa at madami pang available na upuan. Sarap nga sana kumanta, papak lang ang kantahan sa misa, walang choir. Di ko rin nabuo ang mass, hinanap ko pa iba, yun pala napahiwalay ng upuan, nagkatagpo lang pagkatapos ng misa. Piktyuran na naman kataku-takot sa harap ng simbahan kala mo mga turistang koreano hehehe.

Pagkatapos sa cathedral dumiretso na kami sa palengke para mamili ng mga pasalubong at mga bilin. Lakad ng medyo malayo papuntang palengke at pagdating sa palengke inilabas na ang mga itinatagong mga kodigo ng mga bibilhin at naghiwa-hiwalay kala mo mga sanay sa palengke :) ang tagal namn bago nagkita-kita pati ang balak na pagpunta sana sa Burnham Park (Burnharm Park ni Maica) ay malamang di na matuloy dahil sa palengke pa lang ubos na ang oras namin. Nung makita ko ang grupo parang naubos yata ang paninda ng Baguio, malamang makakapahinga ng matagal ang mga tindera ng gulay at pasalubong sa palengke sa ginawang pamimili ng grupo. Si Alma at Matet nga pagdating sobra pa sa isang sako ang dala, Si Alma mukhang magtitinda ng panindang gulay sa palengke sa Talisay.hehehe Si Matet naman dahil sa dami ng biniling paninda este pasalubong nahirapan sa pagdadala kaya sya ang kahuli-hulihang natapos at naiwan sa palengke at di pa yun, may nakalimutan pa bilhin kaya bumalik pa sa palengke. :) Ako naman pagkatapos makapamili ng mga pasalubong sa palengke, humiwalay sa grupo para mag isip ng ibibigay ko kay Winnie (Mother's Day) nung araw na yun (May 13) at sa SM ako napapunta para makabili dun ng regalo. Pagkatapos ko makabili diretso na rin ako sa cottage, aba! at tapos na kumain ang lahat maliban sa akin, at si Matet? wala pa rin... Kumain na muna ako (courtesy of friend of Alma).

Uwian na!

Mabilis mag-impake ang lahat, sandali lang ay halos ready na ang lahat para umuwi sa Talisay, ako pa ang nahuli sa pag-iimpake at kahuli-hulihang umalis ng cottage. Ang mga natira naming mga nabili para sa pagkain ay iniwan na lang namin sa mga mababait na guard ng Supreme Court. Pagdating ko sa gate sina ate Emma na lang ang natira, at dahil sa dami ng mga dalang pasalubong nag taxi pa sila e kung tutuusin napakalapit lang ng terminal ng Victory Liner at pwede itong puntahan kahit pikit ka pa hehehe.

Epilogue - Nineteen Minutes Later

Autumn seemed to arrive suddenly that year. The morning of the
first of September was crisp and golden as an apple, and as the
little family bobbed across the rumbling road towards the great
sooty station, the fumes of car exhausts and the breath of pedestrians sparkled
like cobwebs in the cold air. Two large caged rattled on top of the laden trolleys
the parents were pushing; the owls inside them hooted indignantly, and the
redheaded girl trailed tearfully behind her brothers, clutching her father’s arm.

..... Ano ga iyun? namali yata ako ng nai-kwento?

(Pahiram ng sinabi mo hehehe Ate Joanne "Jo" Murray née Rowling aka J. K. Rowling )

Sandali lang nasa loob na ko ng bus ng Victory Liner at naghihintay na lang ng alis nito. Humiwalay ako ng sakay ng bus sa grupo dahil sila ay sa Maynila bababa at ako naman hanggang Pampanga lang (alangan namang sa Maynila pa ako bumaba tapos sasakay ulit ng bus pabalik sa Pampanga? Aba! Ano ako mayaman at di napapagod? hehehe Ka-text ko sina ate Emma at sabi nasa bus na din daw sila at nasa daan na, ok sana kung magkikita pa kami sa stop over ng mga bus sa may Rosario sa baba na ng Baguio pero di rin kami nagpang-abot.

Napakaganda at masaya ang naging experience namin sa Baguio kahit sandali lang, sabi nga ng choir sana nagtagal pa kami ng konti at sobrang bitin ang stay namin dun. Nakakabitin nga talaga pero sa konting panahon na tumigil kami sa Baguio naging mas close ang bawat isa, nakilala ko pa lalo ang grupo. Sayang hindi namin nakasama ang ibang member ng Coro Guimo, siguro mas lalong masaya at mas madami ang biktima ng Spirit of the Plate hehehe Nasabi na lang namin, sa susunod na pumunta kami sa Baguio City siguruduhin namin na lahat ay sasama.

Ako naman isa lang ang natutunan ko at nalaman ko at ito rin ang sinabi ko sa grupo nuong kami ay nasa Baguio at ito rin ang huling sinabi ko sa Coro Guimo bago ako umalis papunta dito sa Canada..

"Ngayon ko lang masasabi na malaki pala talaga ang tiwala n'yo sa kin.. Na kahit alam n'yo na di n'yo sigurado ang mangyayari sa mga gagawin, gagawin n'yo pa rin ito dahil pinagkakatiwalaan ninyo ako..." Sana ganun din ang isipin ninyo sa bawat isa, magtiwala kayo sa mga kasama ninyo. Sa pagbibigay ninyo ng tiwala sa bawat isa magiging madali na magawa ang isang bagay kahit gaano man ito kahirap, katulad ng ginagawa natin sa pag-awit sa pamamagitan ng pagtitiwala sa mga ka member natin. hindi natin namamalayan madali nating makakanta ang mga awitin ng di natin namamalayan kahit gaano man ito kahirap....

GOD BLESS YOU GUYS!!! KEEP ON SINGIN'... HAWAK LAMANG, WALANG BIBITAW!

THE END

Added Attraction :

A Cool Trip

2007-05-15T14:10:00.000+08:00

Here's my first installment of my book, The Misadventure of Jeff Potteter

First Book - Jeff Potteter and the Spirit of the Plates

Chapter I
Trip to Baguio

May 10, 2007

Supreme Court|3:45PM- "Hello?" Hello Jeff, meron gagamit ng cottage ni justice sa weekend, pasensya na ha...." ako naman.."Sige po ok lang...." click!...

HUWAATTTT!!!!! wala kami matutuluyan na cottage?! Patay ako sa choir! Patay kami! HUWAAAAAA!!! Dali-dali akong nagpunta kay Dong (kasama ko sa SC Choir) at baka matutulungan nya ko maghanap ng cottage na pwedeng mahiraman sa SC Compound. Lahat ng tawagan namin puro may nakareserve daw na mga hihiram sa mga cottage. Kasalukuyan naman na nasa Victory Liner na si Claudel para magpa reserve na ng ticket namin sa bus kaya tinawagan ko agad para sabhin na i-hold muna nya ang pagbili ng tiket at baka pagpunta namin sa Baguio e sa Burnham Park kami matulog hehehe. Buti na lang naisip ni Dong na tawagan ang isang justice na bagong retired lang (si Justice Callejo) at buti na lang at mabait kausap kaya yun sa madaling salita nahiram namin ang cottage nya sa baguio sa SC Compound. (hay salamat po Dyos Lord!, Hindi nyo kami pinabayaan) Kaya text ko na rin agad si Claudel na ok na at pwede na sya bili ng tiket, sabi sa kin di pa daw ako nagt-txt sa kanya nakabili na daw sya, AYSUS! kung nagkataon talaga sa Burnham Park kami matutulog!

May 11, 2007 Friday Afternoon
2PM
Miyawww, Miyawww!! (message tone ng cellphone ko) :)

ATE EMMA: 2toy d2 pa kmi tlsay, ang lakas ng ulan.
JEFF: k lng, ingat kyo te ems...

4PM
JEFF: te ems san na kyo?
ATE EMMA: lapit na kmi, nsa alabang na kmi! (ang lapit nga?!) hehehe

OH MY GOD! Sana makarating sila bago mag5pm at maiiwan kami ng bus :) hehehe

4:15PM pa lang kami nakaalis ni Dong ng SC at medyo natagalan yta sa pagt-toothbrush si Dong hehehe. Niyaya ko na si Dong tutal naman ay sya tumulong sa akin na makahanap ng cottage na matutuluyan at para may makasama naman ako dun kse walang nagsisama sa choir na lalake at may mga trabaho, di maiwan ang pamilya, mag e enrol at walang pera.. ay sus di nila alam tumama ako sa lotto ng grand prize at sasagutin ko na lahat ng gastos nila hehehe kung gusto pa nila eroplano ang sasakyan namin pauwi kaso.... nagising nga lang ako :)

10 minutes bago mag 5PM

dumating kami ni Dong sa terminal ng Victory Liner at himala umabot ang choir sa takdang oras hehehe.. sakay agad kami sa bus yun nga lang lokong mga yun ako ang walang katabi, nagpartner-partner na pala bago kami dumating. Ayun si Dong ang nakatabi ay yung kasama namin na seminarista na si Jerwin at ako di ko kilala yung katabi kong lalake..
Dahil sa pagmamadali namin makaabot sa bus na sasakyan namin, pawisan kami ni Dong bago dumating sa terminal at pasok agad sa bus kaya ayun sinipon ako..

byaheng matagal....... bayahe ulit............................................................................... ang tagal?!

IVY: kuya Jeff san na po tayo?
AKO: Ewan?! hehehe (Lakas ng ulan sa labas e) Nasa Pampanga pa lang tayo yata...

Byahe ulit............

12:14AM Baguio City

(Background voice ng kundoktor) "Paki-check po ng mga gamit nyo, Dito na po tayo sa Baguio.."

YESSS!!! Dito na kami, (excited na kinuha ang bonnet ko at isinuot na agad siempre lamig sa labas e hehehe)

Yung mga bagong salta sa Baguio halik daw sa lupa.. Malapit lang ang SC Compd sa terminal ng Victory liner kaya konting lakad lang ginawa namin. Pagdating namin sa cottage pili na agad kami kwarto na pwede tulugan, nakuha ng mga batang choir ay yung kwarto ng justice dahil malaki yun, tabi-tabi na lang daw sila at natatakot maghiwa-hiwalay dahil siguro sa sinabi ko na wag nilang papansinin kung may maramdaman silang kakaiba sa loob ng cottage hehehe pero sa totoo lang meron talaga :) pasalamat nga ang choir at dun kami sa cottage ni Justice Callejo at hindi dun sa isang cottage na ang tawag namin ay Amittyville House sa labas pa lang ay nakakatakot na at ayon sa bali-balita sa SC meron daw talagang nagpaparamdam dun at minsan may nagpapakita na kung anu-ano... sayang sana dun na lang kami para mas memorable ang short stay namin sa baguio..hehehe Sa kabilang room naman ay ayon sa mga batang choir ay room ng mga Senior Citizen hehehe (di ako nagsabi nun ha) at kaming tatlong lalake ay sa kabilang room.. madami pang room sa may basement pero walang naglakas ng loob na matulog dun kse daw nakakatakot.

Unang tulog namin di naiwasan ang magtakutan kaya hanggang sa pagtulog nadala pa din ang takot kaya siguro di agad nakatulog ang mga choir sa kabilang room... pero nung mga bandang 2AM at malaon na kong tulog, nakarinig daw ang iba ng naglalakad sa loob ng cottage at binubuksan ang doorknob ng pinto ng kwarto nila. Akala pa daw nila ay ako ang nananakot sa kanila pero di talaga ako yun... nginniigg!!!

Chapter 2
May 12 Strolling Time

TXT TO ATE EMS.. SALI.. CLAUDEL: gcing na kayo? 5:32AM na! :)

toninoninong! toninoninong! toninoninong! (tunog ng alarm ng celfone ko)

Pupungas-pungas pa at puyat sa kaunting naitulog ko dahil sa madaling araw na ng dumating kami ng Baguio at di agad nakatulog pero pinilit ko pa rin gumising para samahan sina Ate Emma, Sali at Claudel para mamalengke para sa almusal at iluluto sa hapunan (kakain kami sa labas sa tangahali). Ang lamig sa labas ng cottage... kelan kaya magiging ganito ang klima sa ibang parte ng Pilipinas lalo na sa Manila? :) Pagdating namin sa palengke madami na rin ang namimili pero nakapamili pa rin kami ng mga kelangan namin.

Almusal ... Hawot, hotdog (courtesy of Alma), scrambled egg w/ kamatis, sibuyas at bawang..(ako nagluto ha), fried rice, kape at MILO (Masarap Inumin Lasang Ovaltine).
Kwentuhan sa mga nangyari sa nagdaang gabi. Mga naramdamang kaluskos at pagbubukas ng ilaw at doorknob. Ako pa ang pinagbintangan ng choir na nagbubukas daw ng doorknob at ilaw ng mga bandang alas dos ng madaling araw.... HELLO! malaon na akong tulog nun at masama ang pakiramdam ko. Pero talagang meron nagpaparamdam dun dahil siguro sa wala ngang nakatira at pag summer session lang ng SC nagkakaron ng tao kaya pinamamahayan ng kung anu-anong elemento.

Saan kaya makapunta? ...

Pagkatapos mag almusal at makapaligo, buti na lang at may natira pa sa king mainit na tubig. Napag usapan na kung saan magandang pumunta, kausap namin ni Dong ang isang SC Guard at tinulungan kami kuha ng maarkilang sasakyan para di na kami mahirapan sa paglipat-lipat ng lugar, yun nga lang P300 per hour ang bayad, medyo mahal pero ok na rin kesa maging hussle ang paggagala. Una kaming nagpunta sa Mansion sa may Right Park, piktyuran kataku-takot! Dito din dumayo ng pamimili ng sunglass sina Alma, Claudel etc. Si Alma kse naputol ang mamahalin nyang salamin kaya pinalitan ng signature na sunglass hehehe Alma ano nga ulit ng tatak ng eyeglass mong bago? Dumiretso kami ng Mines View Park, siempre sinalubong kami ng traffic kaya pinagpawisan ang Ate Emma dahil natakbo ang metro ng inarkila naming dyip na per oras ang bayad hehehe. Piktyurang kabi-kabila, sus ang mga kuha panlagay sa Friendster! Sa Wright Park pa lang masama na talaga ang pakiramdam ko kaya di na ko magkapag gagalaw ng maayos kaya pulos ako na lang ang nagkukuha ng piktyur at video. Pagkatapos namin sa Mines View Park pumunta naman kami sa Good Sheperds Convent para bumili ng ube at piktyuran na naman. Bumalik na kami sa cottage mga lagpas na ng 1pm. Buti na lang umuwi kami at pagkakataon ko ng magpahinga at matulog. Natupad nga balak ko at di na ko sumama sa lunch ng choir sa SM pati si Dong nagpaiwan na rin at gusto daw nya matulog din. Ayun nung maiwan kami kung anu-ano ang narinig at naramdaman namin.. may naglalakad, mag nagbubukas ng ilaw at si Dong pangit pa naging karanasan nung oras na yun, tinatawag daw nya ako pero di ko daw naririnig, ang sabi nya gusto daw nya bumangon pero may pumipigil sa balikat nya na tumayo. Hala!! si kuya Dong binangungot!

Paggising ko ok na ulit ako, salamat sa gamot na bigay sa kin Dong at ni Alma, pwede na ulit gumala. Pagdating choir nagkayayaan na pumunta sa grotto kahit medyo umaambon na. Dumating kami sa grotto na maulan at malamig ang panahon. Pero kahit na naulan sige pa rin kami, sayang ang oras at pag tumigil kami sa cottage ay wala kami mararating. Bilib talaga ako kay Yeye, talagang kinaya na makarating sa taas ng grotto pero alam ko na makakaya nya dahil malakas ang loob nya at determinado syang marating ang grotto, ganyan talaga sya matapang at pursigido. Sana Yeye lagi kang ganyan... Pagkatapos sa grotto, nakapamili pa ng mga pasalubong. Balik din kami sa cottage pagkagaling sa grotto, tapos luto na ng hapunan namin. Ang sarap ng hapunan namin, parang ang sarap yata ng luto ni jeck na chopsuey. sa dinner namin na plano na magandang magkaron kami ng SPIRIT OF THE PLATE.

To be continued.. (parang c keen)

Funny Video

2007-04-19T15:18:00.000+08:00

Di ko pagsasawaan talagang panuorin ang video na to. ilang beses ko ng napanuod pero napapatawa pa rin ako... So here it is folks THE BACKSTREET BOYS from China...

My Snapshots

2007-04-18T11:24:00.000+08:00

“Photography is a way of feeling, of touching, of loving. What you have caught on film is captured forever... it remembers little things, long after you have forgotten everything.”

Isa sa mga frustration ko ay maging isang all around photographer. Makakuha ng magagandang shots ng ibat-ibang subjects. Anytime na wala ako magawa at nasa mood ako magkuha, ilalabas ko agad ang digicam ko at magkukuha ng kahit ano, sabi nga ng mga magagaling na digital photographer, "wag ka manghinayang sa mga kinukunan mo baka di mo na makunan ang mga magaganda bagay at malampasan ka na ng pagkakataon... at saka wala ka namang film na masasayang.." oo nga naman. kaya kuha lang ako ng kuha kung ano ma-trip-an kong kunan.. eto ang ibang napili kong mga kuha..

Snapshots

Hand Craft

2007-04-02T09:05:00.000+08:00

Nung una kong napanuod ang ganitong palabas, inisip ko agad na sana matutunan ko rin ito para maipalabas ko naman sa Talisay. Gusto ko sana sa simbahan ko maipalabas kapag may okasyon na ginagawa ang parokya tulad ng Pasko.. sana nung isang taon pa pero natuloy ang paggawa ulit ng panuluyan na ginagawa taon-taon kaya naisip ko na gawin na lang sa graduation ng TPI, tutal naman lagi akong tumutulong sa school kapag dumarating ang graduation nila.. it was a good experience working with this active and talented students of TPI.. nakakatuwa kse madali silang maka pickup ng itinuturo mo kaya madali naming natapos ito. Ilang oras lang na turuan at tapos na agad. Siempre di ko rin magagawa ito kung di rin sa tulong ng tito ko na si Tito Celso Marqueses na syang School Principal ng TPI pati na rin kay Ate Tita Ambrocio na silang nagpatuloy ng pagpa-practice ng handcraft ng walang pagod, katulong nya din si Joel na hanggang sa performance ay syang nasa likod ng mga estudyante at nagdi-dikta ng mga gagawin...

Panuorin nyo po ang HandCraft at sana magustuhan nyo rin tulad ng pagkagusto ko dito.. btw, ang ginamit na background music dito ay ang song na I CAN na kinanta ni Donna Cruz...

Macy The Ultimate Kembot Dance Princess

2007-03-27T09:43:00.000+08:00

Talisay Town Fiesta 2007

2007-02-13T08:20:00.000+08:00

February 9 - 10, 2007

More Photos

Luna Family

2007-01-29T10:02:00.000+08:00

D Luna Family

Macy and Mady

Macy

Mady

2007-01-24T14:49:00.000+08:00

Just want to share something..
Napulot ko lang po ito sa isang website...

This is an essay written by a Korean student I want to share with you. (Never mind the grammar; it's the CONTENT that counts) Maybe it is timely to think about this in the midst of all the confusion at present.

MY SHORT ESSAY ABOUT THE PHILIPPINES
Joyous Kim

Filipinos always complain about the corruption in
the Philippines . Do you really think the corruption
is the problem of the Philippines ? I do not
think so. I strongly believe that the problem
is the lack of love for the Philippines .

Let me first talk about my country, Korea .
It might help you understand my point.
After the Korean War, South Korea was one
of the poorest countries in the world.
Koreans had to start from scratch because
entire country was destroyed after the
Korean War, and we had no natural resources.
Koreans used to talk about the Philippines ,
for Filipinos were very rich in Asia . We envy
Filipinos. Koreans really wanted to be well off
like Filipinos. Many Koreans died of famine.
My father & brother also died because of
famine. Korean government was very corrupt
and is still very corrupt beyond your imagination,
but Korea was able to develop dramatically
because Koreans really did their best for the
common good with their heart burning with
patriotism.

Koreans did not work just for themselves but
also for their neighborhood and country.
ucation inspired young men with the spirit
of patriotism.

40 years ago, President Park took over the
government to reform Korea . He tried to borrow
money from other countries, but it was not
possible to get a loan and attract a foreign
investment because the economic situation of
South Korea was so bad. Korea had only three
factories. So, President Park sent many mine
workers and nurses to Germany so that
they could send money to Korea to build
a factory. They had to go through horrible
experience.

In 1964, President Park visited Germany
to borrow money. Hundred of Koreans in
Germany came to the airport to welcome him
and cried there as they saw the President Park .
They asked to him, "President, when can we be
well off?" That was the only question everyone
asked to him. President Park cried with them
and promised them that Korea would be well
off if everyone works hard for Korea , and the
President of Germany got the strong impression
on them and lent money to Korea . So, President
Park was able to build many factories in Korea .
He always asked Koreans to love their country
from their heart.

Many Korean scientists and engineers in the
USA came back to Korea to help developing country
because they wanted their country to be well off.
Though they received very small salary, they did
their best for Korea . They always hoped that their
children would live in well off country.
My parents always brought me to the places
where poor and physically handicapped people
live. They wanted me to understand their life
and help them. I also worked for Catholic Church
when I was in the army. The only thing I learned
from Catholic Church was that we have to love
our neighborhood. And, I have loved my
neighborhood. Have you cried for the Philippines ?
I have cried for my country several times. I also
cried for the Philippines because of so many
poor people. I have been to the New Bilibid
prison. What made me sad in the prison were
the prisoners who do not have any love for their
country. They go to mass and work for Church.
They pray everyday.
However, they do not love the Philippines . I
talked to two prisoners at the maximum-security
compound, and both of them said that they would
leave the Philippines right after they are released
from the prison. They said that they would start
a new life in other countries and never come back
to the Philippines .

Many Koreans have a great love for Korea so
that we were able to share our wealth with our
neighborhood. The owners of factory and company
were distributed their profit to their employees
fairly so that employees could buy what they
needed and saved money for the future and their
children.

When I was in Korea , I had a very strong faith
and wanted to be a priest. However, when I
came to the Philippines , I completely lost my faith.
I was very confused when I saw many unbelievable
situations in the Philippines . Street kids always
make me sad, and I see them everyday. The Philippines is the only Catholic country in Asia ,
but there are too many poor people here. People
go to church every Sunday to pray, but nothing
has been changed.

My parents came to the Philippines last week
and saw this situation. They told me that Korea
was much poorer than the present Philippines
when they were young. They are so sorry that
there are so many beggars and street kids.
When we went to Pasangjan, I forced my parents
to take a boat because it would fun. However,
they were not happy after taking a boat. They
said that they would not take the boat again
because they were sympathized the boatmen,
for the boatmen were very poor and had a
small frame. Most of people just took a boat
and enjoyed it. But, my parents did not enjoy
it because of love for them.

My mother who has been working for Catholic
Church since I was very young told me that if
we just go to mass without changing ourselves,
we are not Catholic indeed. Faith should come
with action.

She added that I have to love Filipinos and do
good things for them because all of us are same
and have received a great love from God. I want
Filipinos to love their neighborhood and country
as much as they love God so that the Philippines
will be well off.

I am sure that love is the keyword, which Filipinos
should remember. We cannot change the sinful
structure at once.
It should start from person.
Love must start in everybody, in a small scale
and have to grow. A lot of things happen if we
open up to love. Let's put away our prejudices
and look at our worries with our new eyes.

I discover that every person is worthy to be
loved. Trust in love, because it makes changes
possible. Love changes you and me. It changes
people, contexts and relationships. It changes
the world. Please love your neighborhood and
country.

Jesus Christ said that whatever we do to others
we do to Him. In the Philippines , there is God for
people who are abused and abandoned. There is
God who is crying for love.

If you have a child, teach them how to love the
Philippines. Teach them why they have to love
their neighborhood and country. You already
know that God also will be very happy if you
love others.

That's all I really want to ask you Filipinos.

(FOR THE LOVE OF OUR COUNTRY PLEASE
PASS THIS MESSAGE)

Love in the Internet

2007-01-17T16:29:00.000+08:00

Kilala nyo ba si Rex Hermegino? :) Isang Filipino-American na naka base na ngayon sa San Diego, California. Kilala na sya ngayon sa buong mundo hehehe oo naman siempre kse nanalo sya sa isang contest ng Yahoo sa Talent Show, well nanalo lang naman sya ng $50, 000 at nagkaron na rin sya ng sariling Video Show sa internet... Ang swerte naman.. isa tong video na to sa mga nagpapanalo sa kanya sa contest. Enjoy watching...

Hawak Kamay

2006-12-27T09:25:00.000+08:00

Share ko lang po habang mainit pa ang kanta.. :)

Funtime with Macy and Mady

2006-12-20T09:17:00.000+08:00

Isang Mapayapang Pasko at Masaganang Bagong Taon Po sa Inyong Lahat
Greetings from my Family to all of you....

Mady and Macy

2006-12-15T09:54:00.000+08:00

Kamukha ko talaga si Mady hehehehe

More Photos

2006-12-11T13:16:00.000+08:00

More Photos

Maaga ang Pasko sa MISO

2006-12-07T15:24:00.000+08:00

Maaga talaga ang Pasko sa opis namin, hindi po bonus ang tinutukoy ko kundi ang Krismas Party ng MISO (opis namin). ginanap ito nuong December 5. 20 araw bago magpasko.

More Photos

Latest Photos

2006-11-22T09:49:00.000+08:00

More Pictures ni Macy at Mady

Through the Years - A Tribute to Chief Justice Artemio V. Panganiban

2006-11-17T16:28:00.000+08:00

More Pictures

Choral Workshop

2006-11-09T15:08:00.000+08:00

Last month CCP invited us the Supreme Court Choir to participate in their annual Hands-On Choral Workshop. Limited lang sa 10 choirs ang workshop kaya tuwa kami kse sa dami ng choirs sa buong Pilipinas nakasama kami sa workshop, ewan ko lang hindi dahil sa talagang kelangan naming mag undergo ng seryosong training dahil sa tunog namin o talagang natuwa lang ang CCP sa min hehehe!. The workshop was conducted by the world renowned Philippine Madrigal Singers and t'was attended by different choirs as far as the choir from Baguio (northern part of luzon) and a choir from Naga City (mindanao).

Nagstart ang workshop nuong October 24 at natapos ng October 28, 5 days na puro kantahan at aral ng tamang techniques. Nakakatuwa nga kse kami pala ang may pinakamatandang members ng choir na um-attend dun hehehe pero d naman kami nagpahuli sa ibang choir, nung last day nagkaron ng culminating program sa main theater ng CCP at kami ang may pinakamaraming pumalakpak na audience di ko lang alam kung dahil sa magaling kami o sa natuwa sila sa min. :)

It was a very good experience to all of us lalo na sa kin dahil nadagdagan pa ang kaalaman ko pagdating sa tamang technique sa pag-awit at kung papano awitin ang mga pyesa. Sayang nga lang di ako masyadong nakakauwi sa Talisay para maituro ko naman sa youth choir namin sa San Guillermo Parish.... pero promise, hanggat sariwa pa sa king isipan ang mga natutunan ko dito ipapasa ko pa rin ito sa kanila. :)

More Pictures

Mga Bagong Pictures ni Macy at Mady

2006-10-09T09:21:00.000+08:00

Ang bilis talaga ng panahon, ngayon 4 years old na si Macy at si Mady naman ay 4 months old na. Tingnan nyo pa ang mga pictures nila....

Macy and Mady's New Photos

2006-09-15T13:52:00.000+08:00

"Whatever they grow up to be, they are still our children, and the one most important of all the things we can give to them is unconditional love. Not a love that depends on anything at all except that they are our children."

2006-08-08T13:28:00.000+08:00

My Two Little Angels
MACY and MADY

Cute Mady

MARIA ANDREANA - Newest Member of the Family

2006-06-15T10:52:00.000+08:00

MADY

Hulaan nyo kung sino kamukha?

Wisdom Tooth

2006-06-05T09:59:00.000+08:00

Napulot ko lang to sa aking email, ewan ko kung may matututunan kayo :)

"Pinoy Truisms"

Ang buhay ay parang bato, it's hard.

Better late than pregnant.

Behind the clouds are the other clouds.

It's better to cheat than to repeat!

Do unto others... then run!!!

Kapag puno na ang salop, kumuha na ng ibang salop.

Magbiro ka na sa lasing, magbiro ka na sa bagong
gising, 'wag lang sa lasing na bagong gising.

When all else fails, follow instructions.

Ang hindi marunong magmahal sa sariling wika, lumaki
sa ibang bansa.

To err is human, to errs is humans.

Ang taong nagigipit...sa bumbay kumakapit

Pag may usok...may nag-iihaw.

Ang taong naglalakad nang matulin... may utang.

No guts, no glory... no ID, no entry.

Birds of the same feather that prays together... stays together.

Kapag may sinuksok at walang madukot, may nandukot.

Walang matigas na tinapay sa gutom na tao.

Ang taong di marunong lumingon sa kanyang pinanggalingan ....ay may stiff neck.

Birds of the same feather make a good feather duster.

Kapag may tiyaga, may nilaga. Kapag may taga, may tahi.

Huli man daw at magaling, undertime pa rin.

Ang naglalakad ng matulin, late na sa appointment.

Matalino man ang matsing, matsing pa rin.

Better late than later....

Aanhin ang palasyo kung ang nakatira ay kuwago, mabuti pa ang bahay kubo, sa paligid puno ng linga.

Kapag maikli ang kumot, tumangkad ka na!

No man is an island because time is gold.

Hindi lahat ng kumikinang ay ginto... muta lang yan.

Kapag ang puno mabunga... mataba ang lupa!

When it rains...it floods.

Pagkahaba haba man ng prusisyon... mauubusan din ng kandila.

Ang buhay ay parang gulong, minsan nasa ibabaw, minsan nasa vulcanizing shop.

Batu-bato sa langit, ang tamaan... sapul.

Try and try until you succeed... or else try another.

Ako ang nagsaing... iba ang kumain. Diet ako eh.

Huwag magbilang ng manok kung alaga mo ay itik.

Kapag maiksi na ang kumot, bumili ka na ng bago.

If you can't beat them, shoot them. (Nalundasan)

An apple a day is too expensive.

An apple a day makes seven apples a week. (really expensive)

O ano may natutunan ba kayo?

2006-05-31T13:58:00.000+08:00

1978—kindergarten Commencement Exercises ...
Best in Music ---- Jefferson M. Luna

Ito ang kauna-unahan kong award na natanggap nung nag-aaral pa ko.. Tanda ko pa nun, ang school namin ay sa isang silong ng bahay na katapat ng bahay ng barkada ko sa aming bayan ng Talisay sa Batangas (whew!). Pang-umaga ang pasok ko kaya ang baon ko lagi ay pandesal na pinalamanan ng pag hindi hotdog ay walang palaman hehehe! Partner ng pandesal ko ay MILO (Masarap Inumin Lasang Ovaltine) yata yun, sarap isawsaw ng pandesal sa ovaltine este Milo. Pinakamaganda ang upuan ko nun kse yari sa bakal at folding pa, kinakatakot ko lang baka mapadikit sa live wire na kuryente malamang yumaong Jeffoy na ko...

Pinagtataka ko lang bakit ako naging Best in Music nun? E pakantahin lang ako sa harap ng mga kaklase ko hihimatayin na ko sa hiya at takot, pag kumakanta nga ang buong klase di ako sumasabay dahil siguro may pagka sutil ako nun hehehe at di ko trip kumanta tapos bibigyan ako ng Best in Music? Unfair yata yun sa mga kaklase kong putol na ang litid sa leeg sa kakanta ng mga walang kamatayang nursery rhymes na hanggang ngayon di ko maintindihan ang ibig sabihin ng iba, at sa tingin ko ay wala namang pinupuntahan ang mga sinasabi na kelangan lang talaga na mag-rhyme sya, at sinasabayan pa ang mga kantang to ng action na walang pinag-iba sa ginagawa ng mga nasa prayer meetings.

Isang naiisip ko kung bakit ibinigay to sa kin to ay sa dahilan na ako na lang ang walang award sa mga kaklase ko, kawawa nga naman na ako lang mag isang nakatunganga sa upuan sa gabi ng graduation namin, buti na nga lang at kasama ako sa mga ginawang presentation nun na siempre pilitan ang pagkakasali ko nun na kung di ako tinakot ng teacher ko malamang kung baga sa YM idle ako. :)

Pero ang naging conclusion ko at naiisip ko na tama nga yata kung bakit sa kin napunta ang award na Best in Music kse ang tatay ko ay magaling kumanta, Music Teacher sya sa elementary school dun sa min sa Talisay. Siguro sa hiya at takot at bilib nila sa tatay ko kaya naisip nila na siguro ganun din ako, na isa palang pagkakamali. :) Sya rin ay aktibong nagtuturo sa choir sa aming simbahan na kalaunan ay isinalin sa akin ang karapatan na magturo sa choir at ito naman po ang iku-kwento ko sa mga susunod kong blog kung.... sisipagin pa ulit akong maggawa ng blog hehehe!

Next Blog..... Bakit ako naging Boy Scout of the Year!

Mensahe Para sa Mga Kapwa Ko Pinoy

2006-03-29T17:02:00.000+08:00

Share ko lang sa inyo tong email na to... Bahala kayo kung ano gusto nyong sabihin o comment dito..

SALUDO AKO SA SUMULAT NITO!!!! TAMA LAHAT NG
SINABI!!!! Makikita mo rin ang sarili mo sa taong ito
at sasabihin mong "CORRECT KA DYAN!"

Ako ay isang middle class pinoy, isang officer sa isang malaking korporasyon at may asawa...dalawa anak. Di na importante pangalan ko kasi parepareho naman tayong mga middle-class....trabaho 9-5, inom konti tapos uwi sa pamilya, laruin si baby, itutor si ate/kuya tapos tulog na, pag wala na pera intay nalang ng sweldo.

Sa nangyayari ngayon sa ating bansa, lahat nalang ng sector ay maingay at naririnig, tayo lang mga middle-class, tax paying at productive Pinoys ang di naririnig. Subalit, buwis natin ang nagpapaikot sa bansang ito. Pag may mga gulo na nangyayari, tayo ang tinatamaan. Kaya eto ang liham ko sa lahat ng maiingay na sector na sana makagising sa inyong bulag na pag-iisip.

Sa Mga Politiko:

- diyos ko naman, sa dami na nang nakurakot ninyo di na ba kayo makuntento kelangan nyo pa ba manggulo.

Sa Administrasyon:

- hayan ayus na ha pinatawad na namin ang pandaraya nyo sa eleksyon, pruweba dito e di kami umaatend sa mga panawagan ng people power, kaya sana naman gantihan nyo kami ng magandang serbisyo at magaling na pamumuno at malaking bawas sa kurakot naman please para kahit papano maramdaman naman namin na may napupuntahan ang binabayad naming
buwis.
- saka Madam GMA, step down ka na pag parliamentary na tayo sa 2007,
tignan mo, pag inannounce mo mag-step down ka kapag parliamentary na tayo, resounding YES yan sa plebiscite at tigil pa ang mga coup at people power laban sayo.

Try mo lang.........

Sa Oposisyon:

- di nyo pa ba nakikita na dalawang klase lang ng tao ang nakikinig sa inyo....isa ay bayaran na mahihirap kungdi man ay tangang mga excited na reporter na parang naka-shabu lagi....mga praning e at naghahallucinate.

- Bago man lang kayo maglunsad ng kilos laban sa administrasyon, Pumili muna kayo ng magiting at nararapat na ipapalit sa liderato ngayon. Hirap sa inyo paresign kayo ng paresign wala naman kayo ipapalit na maayos. Advise lang galing sa isang middle-class na syang
tunay na puwersa sa likod ng lahat ng matagumpay na People Power, magpakita muna kayo ng galing bago nyo batuhin ang administrasyon. Wala na kaming narinig sa inyo kundi reklamo, e wala naman kayong ginagawa kundi magreklamo....para kayong batang lagi na lang naaagawan ng laruan.....GROW UP naman...sa isip sa salita at sa gawa.

- please lang gasgas na rin ang pagrarally nyo na katabi nyo ay mga Bayaran na mahihirap, magtayo nalang kayo ng negosyo at iempleyo ang mga rallyista para maging productive silang mamamayan. Sige nga, pag nagrarally kayo yakapin nyo nga at halikan yang mga kasama nyong
nagrarally!! Nung People Power namin nagyayakapan kami lahat nuon.

- Wala naman mangyayari sa mga rally nyo nakakatraffic lang, kami pang middle-class ang napeperwisyo. Di nyo kayang paghintayin ng 3 araw ang mga rallyista nyo kasi kelangan nyo pakainin at swelduhan ang mga yan. Kung gusto nyo tagumpay na People Power kami ang isama nyo....pero pagod na kami e, sori ha.

SA Military:

Alam nyo lahat tayo may problema, pati US Army may problema, 2,000 plus na patay sa kanila sa Iraq na parang walang rason naman, pero nakita nyo ba sila nagreklamo? Wala diba kasi professional sila na sundalo.....yan dapat ang sundalo di nagtatanong sumusunod lang. Kasi may mga bagay na di kayang maintindihan ng indibidwal lamang, at ang mga nakatataas lang ang nakakaintindi ng kabuuan, kaya ito ang panuntunan ng lahat ng military ng lahat ng bansa. Pero parang military natin yata ang pinaka-mareklamo. Sabi nga sa Spiderman "with great power comes great responsibility".....kaya maging spiderman kayo lahat at protektahan ang mamamayan. Sa totoo lang natatakot kami kapag nagrereklamo kayo, kasi may baril kayo at tangke, kami wala.

Wala ako comment sa mga mahihirap, di naman kasi sila maingay na kusa e, may bayad ang ingay nila. Saka wala rin naman sila email.

Kaya paano na tayong mga middle-class?? Eto hanggang email nalang tayo kaya ikalat nyo na ito at magdasal tayo na umabot ito sa mga dapat makabasa nito at makiliti naman ang kanilang mga konsyensya.

Signed,

Isang Middle-Class pinoy na walang puknat na binabawasan ang sweldo
ng Buwis!

I'm Back!!!

2005-12-11T21:48:00.000+08:00

Im Back!!!! Ang tagal ko ng di nakakapag post ng bagong blog, grabe! Dami kong work kaya ako napatigil sandali d2.. pero sana makapag simula ulit akong magsalitype. Biglang nagsabay-sabay ang mga trabaho ko sa office, di pa kasama ang mga extra curricular activities ko dito, especially Supreme Court Choir (araw-araw na kanta sa mga SC functions, preparation ng concert namin na ginanap last December 7, etc) , Organizing Committee member ng SC Christmas Party, may pinapagawa pa sa kin boss ko na website ng kaibigan nyang German at marami pang iba. At ngayon nga unti-unti ng natatapos ang mga ginagawa ko at kapalit ng mga nagawa ko ay sipon, ubo at pamamaga ng tonsils hehehe. Well, madami naman ang natuwa sa mga nagawa ko lalong-lalo na sa concert namin nuong Dec. 7 sa PhilAm Life Auditorium, ito po'y para sa pagpaparangal sa magre-retire na Chief Justice ng Supreme Court CJ Hilario G. Davide, Jr. (Da No Votes Hev it!).

Hanggang dito muna po ulit at matutulog na muna ako, bukas gigising na naman ako ng maaga para pumasok na ulit sa office (pag nalaman na naman ni Macy na mag-o-office na naman ako, siguradong di ako tatantanan nun ng pangungulit na sumama sa kin...)

Butterfly Kisses...

2005-09-16T11:27:00.000+08:00

Araw-araw ang inaabangan ko palagi ay ang uwian, hindi sa may gimik ako sa gabi pero iba kapag dumating na ang 4:30pm (uwian ng government employees), nagmamadali na kami ni winnie (my wife) umuwi sa bahay sa Pampanga, araw-araw kaming umuuwi sa Pampanga. Ok lang naman kse mabilis na ang byahe sa north at nasanay na rin akong magbyahe ng ganun. Isa’t kalahating oras nasa bahay na kami, mas mabilis pa kaming nakakarating sa mga umuuwi sa Cubao dahil sa sobrang traffic sa loob ng Maynila. Yun nga lang talo sa pamasahe lalo na kung nagdadala ako ng sasakyan, ang taas na ng gasolina triple pa ang taas ng toll fee (salamat NLEX sa regalong bigay ninyo sa mga kawawang Pilipino!).

Ang mahalaga sa amin kaya kami umuuwi ng bahay kahit araw-araw ay dahil lang sa anak namin na si MACY. Tama pala ang sinasabi ng ibang magulang na kahit pagod ka sa trabaho at sa byahe, nawawala lahat kapag sinalubong, niyakap at hinalikan ka na ng iyong anak. 3 years old na ngayon si Macy, at habang mabilis syang lumalaki, marami na rin syang natutunan at minsan nga nagugulat kami na kahit yung mga bagay na di naman namin itinuturo sa kanya ay alam nya, madali syang turuan sa pagsusulat, pagd-drawing, pagsayaw at lalo na sa pagkanta (kanino pa kaya magmamana? ), maririnig mo na lang na sinasabayan nya mga kanta sa radio at sa tv, ang paborito nya ngayong kantahin ay “Get Me” na kanta ng MYMP, marunong na din syang mag-videoke at paborito lagi nyang kantahin ay Tomorrow (from the movie Annie), ang nagturo sa kanya ng kantang yun ay si Mommy Tita nya (ate Lee- my sis), kinakanta pa rin nya ang mga dati nyang alam na kanta tulad ng Twinkle, Twinkle, ABC, Happy Birthday (Madagascar version) at lahat ng kanta sa Barney and friends, Blues Clues at Dora the Explorer, pati nga yung mga di namin alam na mga bagong kanta ay naririnig na lang namin na kinakanta nya. Natutuwa na lang kami pag nagkwento na sya ng mga ginawa nya sa buong araw, kahit bulol ay pinipilit nyang i-kwento sa min. kung maririnig mo syang magsalita ay baka maloko ka sa pag-intindi ng mga sinasabi nya pero kami alam namin lahat ng gusto nyang sabihin, tama nga ang sinasabi ng iba na ang magulang lang ang mas nakakaintindi sa kanilang anak. Sa gabi bago sya matulog di nya nakakalimutan na mag-pray ng Angel of God kasabay ng mommy nya (kahit bulol sa pagsasalita natatapos nya to), at sya pa nagre-remind sa mommy nya na mag-pray na sila. Pagkatapos nya mag-pray mag-goodnight kiss na sya sa min....

Iniisip ko na lang minsan sana wag muna lumaki si Macy para kasama lagi namin sya, dadating kse ang oras na paglaki nya siguradong papasok na sya sa school, magkakaron maraming kaibigan, magkaka-boyfriend, mag-t-trabaho at mag-aasawa at iiwan nya na kami para sya naman ang magkakaron ng sariling pamilya....ganyan siguro talaga ang buhay.. Tuwing iniisip ko si Macy, laging naiisip ko rin ang kantang Butterfly Kisses....

I was driving from Manila to Batangas when I first heard the song Butterfly Kisses as a father of a beautiful daughter the tears rolled down my cheers in a way that no other song has. Every time I hear Butterfly Kisses my heart beats a little faster and it reminds of how lucky I am to have a beautiful little girl like Macy. I also take every little kiss that she gives me and keep it my heart.

Butterfly Kisses is a song about a father's love for his daughter. As it goes through the stages of his daughter's life, it shows that even when she is a teenager and the line goes, "I still love you daddy but I'm only gonna kiss you on the cheek this time" how she still has an unconditional love for him. The piano is beautiful and I simply love the sounds of hirls and boys laughing on the playground in the beginning. All the words are beautiful in Butterfly Kisses.

BUTTERFLY KISSES
by Bob Carlisle

There's two things I know for sure.

She was sent here from heaven,

and she's daddy's little girl.

As I drop to my knees by her bed at night,

she talks to Jesus, and I close my eyes.

And I thank God for all of the joy in my life,

oh but most of all, for...

Butterfly kisses after bedtime prayer.

Stickin' little white flowers all up in her hair.

"Walk beside the pony daddy, it's my first ride."

"I know the cake looks funny, daddy, but I sure tried."

Oh, with all that I've done wrong,

I must have done something right

To deserve a hug every morning,

And butterfly kisses at night.

Sweet sixteen today,

She's looking like her momma a little more everyday.

One part woman, the other part girl.

To perfume and makeup, from ribbons and curls.

Trying her wings out in a great big world.

But I remember...

Butterfly kisses after bedtime prayer.

Stickin' little white flowers all up in her hair.

"You know how much I love you daddy,

But if you don't mind,

I'm only going to kiss you on the cheek this time."

With all that I've done wrong

I must have done something right.

To deserve her love every morning,

And butterfly kisses at night.

All the precious time.

Like the wind, the years go by

Precious butterfly.

Spread your wings and fly

She'll change her name today.

She'll make a promise, and I'll give her away.

Standing in the bride room just staring at her,

She asked me what I'm thinking, and I said "I'm not sure,

I just feel like I'm losing my baby girl."

Then she leaned over....an gave me....

Butterfly kisses, with her mama there

Sticking little flowers all up in her hair

"Walk me down the aisle, daddy, it's just about time"

"Does my wedding gown look pretty, daddy?"

"Daddy, don't cry."

With all that I've done wrong,

I must have done  something right

To deserve her love every morning,

And butterfly kisses

I couldn't ask God for more, man, this is what love is

I know I've gotta let her go, but I'll always remember

Every hug in the morning, and butterfly kisses at night...

Lord, thank you for giving us a lovely daughter.....
we love you Macy.

The Clowns - Me and Macy

Isip Ipis

2005-09-14T16:24:00.000+08:00

Habang nag-iisip ako ng pwede kong maging topic dito sa blog, isang makulit at happy go lucky na ipis ang aali-aligid dito sa malapit sa pwesto ko, sa lahat naman ng ayaw ko ang gugulatin ako kaya nung bigla dumapo ang killjoy na ipis sa monitor ng kompyuter ko, tumalsik lahat ng mga bagay na nakalagay sa ibabaw ng pc ko kaya nawala na lahat ng mga idea kong iniisip at bilang ganti sa mapagsamantalang ipis sa ginawa nya sa kin, sya na lang gawin kong topic dito.

Sino ba naman matutuwa sa ginagawa ng mga ipis na yan, kung minsan kung kelan nasa kasarapan ka ng pagtulog bigla na lang dadapo sa yo. Naalala ko tuloy nung nakatira pa ako sa Sta. Mesa, pagdating ko sa bahay, nadatnan kong nagpa-pot session ang mga ipis sa ibabaw ng kama ko, o baka recollection nila nun dahil nagtipon-tipon sila, dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong gamit at kinuha ko ang nakasabit kong walis tambo sa may likod ng pinto at sinorpresa ko ng atake ang mga nagkakatuwaang mga hinayupak na mga ipis. Habang inaalala ko yung ginawa ko, biglang naalala ko rin ang napanuod kong pelikula (pirated dvd) sa bahay na ang pamagat ay “The Great Raid” na pinagbidahan nina Benjamin Bratt at may malaking partisipasyon ni Cesar Montano (ok si Cesar dito aka Capt. Juan Pajota), sinorpresa nila ng atake ang kampo ng mga hapon sa Cabanatuan para iligtas ang mga kanong nakakulong (POW) dun. Maganda yung movie kaso nakatulog ako sa una, medyo boring yun unang part pero gumanda nung simulan na ang pagplanong paglusob sa kampo ng mga sakang. Mabalik tayo sa mga sakang na ipis, at dahil surpresa din ang paglusob ko sa kanila, di nila inaasahan na yun na pala ang huling group activities nila sa ibabaw ng kama ko, naging instant kriminal ako ng mga ipis, madami din naman akong natepok pero madami din ang nakatakas, inisip ko na lang na may araw din sila. Yun nga lang di ko inisip na makapag-secret miting pa pala ang mga rebeldeng ipis ng di ko alam, at isinagawa nila ang paghihiganti nila nung gabing kasalukuyang ako’y natutulog, di ko alam kung papano ang ginawa nilang counter strike sa kin dahil mahimbing ang tulog at nung magising ako naramdaman ko na lang na masakit ang kaliwang mata ko. Nung tingnan ko sa salamin ang nangyari sa mata ko, nagulat ako dahil namamaga na ito. Naisip ko na lang na parang may mga isip din pala ang mga lokong ipis na yun, at malamang nag undergo sila ng training sa Al Qaedda, maganda ang ginawang plano ng mga ipis. Kinagat ng mga hinayupaks na mga ipis ang talukap ng mata ko, kaya buong araw akong nakakulong sa loob ng kwarto at di na ko nakapasok sa school. Akala ko tapos na ang ginawang paghihiganti ng mga ipis, hindi pa pala dahil kinagabihan ay umatake na naman sila at kinagat naman ang kanan kong mata kaya kinabukasan paggising ko ulit, kanang mata ko naman ang namamaga at siyempre di pa rin ako nakapasok sa school.

Di ko makakalimutan ang naging karanasan ko sa ipis at lalo kong pinangarap na balang araw ay makapamuhay naman sana ako ng mapayapa at makatulog na walang iniisip na lilipad-lipad na mga mala tora-torang ipis na war-freak na gustong maglanding anumang oras na naisin nila.

Napulot kong aral: Wag mong gagambalain ang mga ipis na nagpa-pot-session.. E loko pala sila.